திரைப்படத் தணிக்கை முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் – ராம் கோபால் வர்மா…!

இயக்குநர் ராம் கோபால் வர்மா வெளியிட்டுள்ள எக்ஸ் பதிவில் கூறப்பட்டுள்ளதாவது:

திரைப்படத் தணிக்கை முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும். திரைப்படங்களைத் தணிக்கை செய்வது உண்மையில் பார்வையாளர்களை அவமதிப்பதாகும். ஸ்மார்ட்போன்கள், உலகளாவிய ஸ்ட்ரீமிங் சேவைகள் மற்றும் எல்லையற்ற தகவல்கள் கிடைக்கும் இக்காலத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட உண்மையை அல்லது கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்தும் திரைப்படத்திலிருந்து பெரியவர்களைப் பாதுகாக்க, அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு குழுவால் (அக்குழு உறுப்பினர்களின் தகுதிதான் என்ன?) முடியும் என்று நினைப்பது காலாவதியான சிந்தனை மட்டுமல்ல, அது முட்டாள்தனமானதும் கூட.

இதிலுள்ள அடிப்படை முரண்பாடு என்னவென்றால்… ஒரு நாட்டின் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்கவும், குடும்பத்தை நிர்வகிக்கவும், தொழிலை நடத்தவும் முதிர்ச்சியடைந்த ஒரு பெரியவரால், தாங்கள் எதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதை மட்டும் ஏன் தீர்மானிக்க முடியாது?
ஒருபுறம், நூறு கோடிக்கும் அதிகமான மக்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் வாக்குரிமையை பெரியவர்களிடம் ஒப்படைத்து நம்பும் அரசாங்கம், மறுபுறம் திரைப்படத்தில் வரும் ஒரு காட்சி அவர்களைக் கெடுத்துவிடும் என்று நினைக்கிறது.

இது சமூகத்தைப் பாதுகாப்பது அல்ல, மாறாக மக்களைக் குழந்தைகளாகக் கருதி நடத்தும் செயலாகும். 18 வயதான ஒருவரால் நாட்டின் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிகிறது; ஆனால், ஒரு கெட்ட வார்த்தையைக் கேட்பதோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சியைப் பார்ப்பதோ அவர்களைக் கெடுத்துவிடுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க ஒரு தணிக்கைக் குழு உறுப்பினரின் உதவி தேவைப்படுகிறது. திரைப்படம் என்பது ஒரு படைப்பாளியின் கண்ணோட்டத்தில் சொல்லப்படும் கதை; அதை ஏற்றுக்கொள்வதும் நிராகரிப்பதும் பார்வையாளர்களின் உரிமை.

திரையரங்க வெளியீட்டிற்காக ஒரு காட்சியை வெட்டி நீக்குவது நகைப்புக்குரியது; ஏனெனில், வெட்டப்படாத அசல் பதிப்பு சில மணிநேரங்களிலேயே டொரண்ட் (torrents), டெலிகிராம் மற்றும் பிற சர்வதேச தளங்களில் வெளியாகிவிடுகிறது.

இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் ‘Obsession’ திரைப்படத்தில் வரும் ‘head-banging’ (தலையை வேகமாக ஆட்டும்) காட்சி. தணிக்கைக் குழு அதை நீக்கிய பிறகும், திரையரங்கில் அப்படம் பார்த்தவர்களை விடப் பத்து மடங்கு அதிகமானோர் இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் (Insta reels) மூலம் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்திருப்பார்கள்.

தணிக்கை முறையானது உள்ளடக்கத்தை மறைப்பதில்லை; மாறாக, அதற்கான தேவையையே அதிகரிக்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கருவிகள் மற்றும் எல்லைகளற்ற இணையம் உள்ள இக்காலத்தில், தகவல்களைக் கட்டுப்படுத்த முயல்வது ஒரு கேலிக்கூத்து. மொழி, காமம், வன்முறை அல்லது கருத்துருவாக்கம் ஆகியவற்றில் மாற்றங்களைச் செய்ய வற்புறுத்துவது, சினிமாவை நேர்மையற்ற மற்றும் பாசாங்குத்தனமான ஒரு குப்பையாக மாற்றிவிடுகிறது.

குழந்தைகள் உட்பட அனைவரும் வன்முறைச் செய்திகளையும், இணையத்தில் உள்ள எல்லைமீறிய விஷயங்களையும் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​திரைப்படக் காட்சிகள் மட்டும் ஏன் தணிக்கைக்கும் தடைக்கும் உள்ளாகின்றன? தணிக்கை என்பது விழுமியங்களைப் பாதுகாப்பது பற்றியது அல்ல, ஏனெனில் ஒரு பிரச்சினை குறித்த ஒருவரின் கண்ணோட்டத்தைப் பிரதிபலிப்பதும் சினிமாவின் பணியாகும். அதுவே விவாதத்தை உருவாக்குகிறது, அதுவே ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம்.

தணிக்கை என்பது, பெரியவர்களை அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட சில குழுக்களால் வழிநடத்தப்பட வேண்டிய குழந்தைகளாகக் கருதுகிறது (லட்சக்கணக்கான மக்கள் எதைப் பார்க்க வேண்டும், எதைப் பார்க்கக் கூடாது என்று தீர்மானிக்க அவர்களின் தகுதிகள் என்னவென்று கடவுளுக்கே தெரியும்?).

நமக்குத் தேவையானது வெட்டுக்கள் அல்ல, மாறாக ஒரு திரைப்படத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாகக் கூறுவதும், பின்னர் அதைப் பார்ப்பதா வேண்டாமா என்பதைப் பார்வையாளர்கள் தாங்களாகவே தீர்மானிக்கும் உரிமையை மதிப்பதும்தான்.

கலையையோ பார்வையாளர்களையோ புரிந்துகொள்ளாத, சிந்திக்காத, படைப்பாற்றல் அற்ற, நிகழ்ச்சி நிரலை மையமாகக் கொண்ட அதிகார வர்க்கத்தின் முன் மண்டியிட்டு, தன்னிச்சையான வெட்டுக்களை வழங்கும் அனைத்து தயாரிப்பாளர்களும் இயக்குனர்களும் தங்கள் கால்களை ஊன்றி நிற்பதை நிறுத்த வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு முறையும் இந்தத் துறை வெட்டுக்களை ஏற்கும்போதும், “சமரசத்திற்கு” பேச்சுவார்த்தை நடத்தும்போதும், அல்லது சிக்கலைத் தவிர்க்க சுய தணிக்கை செய்யும்போதும், அவர்கள் அந்த வாயில்காப்பாளர்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்களுக்குத் தைரியமூட்டி, முழுத் துறையையும் ஒரு எளிதான இலக்காக மாற்றுவதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த சூழலமைப்பையும் பலவீனப்படுத்துகிறார்கள்.

தணிக்கை வாரியத்தின் தற்போதைய வடிவத்தையே நீதிமன்றங்களிலும் பொது விவாதங்களிலும் கேள்விக்குட்படுத்த, திரையுலகம் ஒன்றிணைய வேண்டிய நேரம் இது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஜனநாயகம் கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கோருகிறது. மேலும், இந்த இணைக்கப்பட்ட உலகில், சினிமாவைத் தனிமைப்படுத்திச் சிதைப்பது என்பது குருடாகவும் செவிடாகவும் இருப்பது மட்டுமல்ல… அது உண்மையில் நமது வளர்ச்சிக்குத் தற்கொலைக்குச் சமமானது. இவ்வாறு அதில் கூறப்பட்டுள்ளது.